Kolejny już raz miałam możliwość odbycia autokarowej pielgrzymki do Włoch wraz z 40 innymi pielgrzymami, zorganizowanej przez parafię św. Ojca Pio na Gocławiu. Motywem przewodnim były rozważania 10 Przykazań Bożych, co dzień kolejnego, prowadzone przez księdza Proboszcza Andrzeja Kuflikowskiego, pełne refleksji i zadumy nad naszym życiem.

Pierwsza Msza Święta była na Jasnej Górze u stóp Czarnej Madonny, na której pewnie każdy z nas powierzył się Jej opiece i prosił, by na pielgrzymim szlaku doświadczyć obecności Boga i odnaleźć sens swego życia.

"Święty Dom w Loreto - pierwsze sanktuarium o znaczeniu międzynarodowym poświęcone Najświętszej Maryi Pannie - przez wiele wieków prawdziwe serce Maryjne chrześcijaństwa" (Jan Paweł II) było naszym pierwszym przystankiem na szlaku pielgrzymkowym. Zwiedzanie Bazyliki ze Świętym Domkiem i 12 kaplicami bocznymi zakończyliśmy Mszą Świętą podczas której dzielnie posługiwał księdzu Proboszczowi 9-letni Maksymilian, godząc tę "funkcję" ze zbieraniem tacy, co czynił z wielką powagą i ogromną gorliwością przez całą trasę pielgrzymki. Drugie dziecko w naszej pielgrzymce to 13-letnia Patrycja pięknie śpiewająca psalmy.

Z Loreto udaliśmy się do sanktuarium Świętego Oblicza w Manoppello, którym opiekują się bracia kapucyni. To tutaj przechowywana jest niezwykła relikwia - wizerunek Chrystusa Cierpiącego utrwalony na delikatnym i najcenniejszym materiale świata, tj. bisiorze. Tamże o godz. 15.00 przed Cudownym Obliczem w skupieniu odmówiliśmy koronkę do Bożego Miłosierdzia.

Tego samego dnia odwiedziliśmy Lanciano - miejsce zdarzenia pierwszego i najważniejszego dla Kościoła katolickiego Cudu Eucharystycznego: Hostia przemieniła się w skrwawiony strzęp Ciała, a wino w kielichu zamieniło się w Krew.

I wreszcie czwartego dnia główny cel naszej pielgrzymki: San Giovanni Rotundo z relikwiami patrona naszej parafii św. Ojca Pio. To miejsce wywołało u mnie najboleśniejsze osobiste wspomnienia z ubiegłorocznej wrześniowej pielgrzymki, którą odbywałam wspólnie z mężem, córką, zięciem i wnukiem. Tu Ojca Pio prosiliśmy o łaskę zdrowia dla ciężko chorego zięcia, 39-letniego Jacka. Niestety, Pan Bóg miał inne plany - zabrał go do siebie 4 lutego 2009 roku. Z różańcem w ręku i oczami zalanymi łzami klęcząc przy trumnie św. Ojca Pio prosiłam o spokój Jego duszy.

Dużym przeżyciem, myślę że dla całej naszej grupy pielgrzymkowej, była msza święta odprawiona w nowej Bazylice, współkoncelebrowana przez naszego Proboszcza i Jego przepiękne kazanie wygłoszone do pielgrzymów z Polski, wypełniających całą Bazylikę po brzegi. Nie można zapomnieć również Drogi Krzyżowej w górnych ogrodach, pełnej skupienia i modlitwy, z krzyżem niesionym chociaż na chwilę przez każdego z nas. Braliśmy również udział w różańcu odmawianym o 20.30 w starym kościele.

Dane nam było również zwiedzanie Domu Ulgi w Cierpieniu - dzieła życia św. Ojca Pio - uchodzącego za jeden z najbardziej prestiżowych szpitali we Włoszech. Osobiste doświadczenie bólu spowodowane licznymi chorobami i nieustanny kontakt z ludzkim cierpieniem, połączone z rozmyślaniem męki Chrystusa na krzyżu, doprowadziły Ojca Pio do wybudowania szpitala w San Giovanni Rotondo. Dodatkowym argumentem za realizacją tego przedsięwzięcia był brak miejscowych lekarzy i ośrodków zdrowia w regionie. 5 maja 1956 roku otwierając szpital Ojciec Pio powiedział do lekarzy: Waszym obowiązkiem jest leczyć chorych. Jeśli jednak do łoża chorego nie zaniesiecie miłości, to wątpię, czy zdołacie spełnić swą posługę... Miłość wyrażona słowem nie może być mniejsza od tej wyrażonej w konkretnym czynie... Zanieście więc chorym nadzieję, zanieście chorym Boga. I niosą tę nadzieję z wielkim oddaniem i miłością do 1700 pacjentów.

Odwiedziliśmy również Pietrelcinę, miasto w którym urodził się i spędził młodość Ojciec Pio. Zwiedziliśmy dom rodzinny i muzeum z cennymi pamiątkami po stygmatyku.

Kolejnym etapem naszej pielgrzymki było Monte san Angelo, położone 850 metrów nad poziomem morza. Bazylikę z Grotą św. Michała Archanioła wybudowano na pamiątkę czterech objawień na Górze Gargano. Sanktuarium obsługują polscy księża Michalici.

Tegoż dnia dojechaliśmy do hotelu w Sorrento, miejscowości położonej nad Zatoką Neapolitańską (Morze Tyrreńskie), podziwiając na trasie ogrody pełne cytryn i pomarańczy. Po południu podczas Mszy Świętej w kościele pod wezwaniem Matki Boskiej Dobrej Pracy siedem par odnowiło przyrzeczenia małżeńskie, a wieczorem na skałach w Zatoce odśpiewaliśmy wspólnie Apel Jasnogórski.

Następnego dnia udaliśmy się do pobliskiego Neapolu, by stamtąd promem popłynąć na cudowną wyspę Capri, a następnie odbyć rejs łodzią wokół niej. Był piękny spacer po mieście Capri i możliwość kąpieli w Morzu Tyrreńskim. Po południu zwiedzanie Neapolu, zwłaszcza starówki z Katedrą Świętego Januarego - patrona miasta. W Katedrze uczestniczyliśmy we Mszy Świętej odprawionej przez księdza Proboszcza. Następnie pobyt w Pompejach, położonych u stóp Wezuwiusza, z Sanktuarium Matki Boskiej Różańcowej oraz stojącą obok dzwonnicą z której podziwialiśmy panoramę miasta. Wjechaliśmy również na Wezuwiusz - wulkan królujący nad Neapolem.

W drodze do Rzymu wstąpiliśmy na Monte Cassino, by na cmentarzu modlić się podczas Mszy Świętej o spokój dusz żołnierzy polskich poległych w czasie II wojny światowej i złożyć wiązankę kwiatów.

Pobyt w Rzymie to przede wszystkim wzruszająca modlitwa przy grobie papieża Jana Pawła II, grupowa Msza Św. w grotach watykańskich i uczestnictwo w nieszporach zamykających Rok Świętego Pawła odprawionych przez papieża Benedykta XVI w Bazylice Świętego Pawła za Murami. Następnego dnia mieliśmy szczęście uczestniczyć we Mszy Świętej z udziałem papieża w Bazylice Świętego Piotra, podczas której Benedykt XVI nałożył paliusze biskupom, m.in. zaprzyjaźnionemu z naszą parafią bp. Mieczysławowi Mokrzyckiemu i bp. Kamienia Pomorskiego Andrzejowi Dziędze. Dzięki księdzu Proboszczowi w obu tych uroczystościach zajmowaliśmy siedzące miejsca nieopodal ołtarza, co było dla nas wielką niespodzianką i ogromnym przeżyciem.

Wstąpiliśmy również do Bazyliki św. Jana na Lateranie - katedry biskupa Rzymu oraz na kolanach odmawiając różaniec wchodziliśmy po Świętych Schodach, po których Pan Jezus szedł do Piłata.

Po uczcie duchowej zwiedzanie Rzymu i jego największych atrakcji turystycznych: Forum Romanum, Koloseum, Plac Navona, Schody Hiszpańskie, Fontanna di Trevi, Zamek św. Anioła nad Tybrem, Plac Wenecki, Kapitol.

Ostatnim włoskim miastem na pielgrzymim szlaku był Asyż z Bazyliką Św. Franciszka (wpisaną na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO). Najważniejszym miejscem w kościele dolnym jest zejście prowadzące do krypty, w której znajduje się Kaplica Grobu św. Franciszka. Indywidualną modlitwą przy grobie świętego zakończyliśmy wizytę w Asyżu.

Z żalem opuszczaliśmy Włochy, wspominając szlak pielgrzymi przepełniony codziennymi godzinkami, modlitwą Anioł Pański, Koronką do Bożego Miłosierdzia, różańcem, konferencjami ks. Proboszcza, Apelem Jasnogórskim i mnóstwem pieśni.

Dziękując Bogu za otrzymane łaski wróciliśmy szczęśliwie na Gocław, zachowując głęboko w pamięci cudownych dwanaście dni naszego pielgrzymowania.

Elżbieta

Zapraszamy do obejrzenia galerii zdjęć